23.03.2026 - 06:51
YAYINLANMAUzun bir aradan sonra merhaba sevgili okurlar!
Benim doğduğum coğrafyada bayram günü, sabahın ilk ışıklarıyla bütün çocuklar eline bir çanta alır, kapı kapı gezer; şeker toplar, harçlıklarını alırdı.
Evin erkekleri, akrabalar bayram namazından sonra kabir ziyaretleri yapar, soluğu evde alırlardı. Akşamdan hazırlanan çeşit çeşit yemekler, tatlılar, ikramlıklar özenle hazırlanırdı.
Sofralar kurulur, kahvaltı yerine yemekler ikram edilirdi. En az 25-30 kişinin bulunduğu bu bayram sofralarında muhabbet, sıla-ı rahim başını alır giderdi.
Evet, çok yorulurduk. Kültürümüz buydu ama buna değerdi; çünkü bayramda paylaşmak çok güzeldi! Büyüklerimizin gölgesi altında olmak, onların elini öpmek; sevdiklerimizle bir arada olmaya gayret etmek ve manevi değerlerimize sahip çıkmak gerekir.
Bayramı bayram kılan; sahip olduklarımız değil, doyurduğumuz, giydirdiğimiz, paylaştığımızdır. Asıl mirasımız, zenginliğimiz budur.
Bir yüzü gülümsetmenin, birinin eline, birinin yüreğine dokunmanın adıdır bayram. Bir bayramlık almak, bir sıla-ı rahim yapmak, bir kalbe iyi gelmek, birinin hayatına dokunmak…
“Bak ben buradayım, yanındayım; korkma, üzülme” demenin adıdır bayram! Dokunduğun hayatlarla hatırlanacaksın ey güzel insan; asıl servetin budur. Bunları görev edinenlere selam olsun!
Bu değerlere sahip çıktığımız; huzurla, sağlıkla, mutlulukla geçirebileceğimiz nice güzel bayramlara, hep birlikte Türkiye’m!
16.06.2025 - 19:32
06.06.2025 - 11:05
BİR CEVAP YAZ
E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir