Televizyonu açıyoruz; ekranda yine aynı adamlar var. Karanlık takım elbiseler, ağızda sigara, tek bir bakışla ortamı susturan sertlik… Kadına bağırıyor, ardından saçını okşuyor. Biz ise ekran başında bu sahneyi izleyip “ne kadar güçlü, ne kadar sahiplenici” diye iç geçiriyoruz.

***

Eşref Tek, Hızır, Çakır, Polat… İsimler değişiyor ama karakter aynı kalıyor. Hepsi aynı fabrikadan çıkmış gibi. Bir parça Allah, bir parça namus, biraz silah; biraz aşk, biraz ceza. Oysa bu güç değil, korku. Bu sahiplenme değil, tahakküm. Biz kadınlar bu sahte kahramanlara hayran oldukça, gerçek hayatta her “Eşref” başka bir kadını toprağa gömüyor.

Çocukluğumuzda bize hep “beyaz atlı prens” masalı anlatıldı. “Bir gün biri gelir ve seni kurtarır” dendi. Kimse “kendini kurtar” demedi. Bize korunmayı öğrettiler ama kendimizi korumayı öğretmediler.

***

Bağıran babayı bile “böyle seviyor” diyerek sevdik. Büyüdük; bu kez bağıran, kıskanan, sözünden dönmeyen adamlara âşık olduk. “Beni kimseye ezdirmez” diye düşündük. Oysa o koruma duygusu, zamanla özgürlüğümüzün tabutuna dönüştü.

Mafya dizilerinin bu kadar tutulmasının nedeni de bu. Şiddet, sevgi ambalajına sarılıyor. Kadına tokat atılıyor, ardından dua ediliyor. Bilinçaltımız bunu “tutku” sanıyor. Oysa bu tutku değil; tehlikenin kimyası. Kadın âşık olmuyor, bağımlı hâle geliyor.

Bu adamlar güçlü oldukları için değil, kadının korkularını bildikleri için etkili. “Benimle ol, kimse sana dokunamaz” diyorlar. O “dokunamaz” sözü, kadını görünmez zincirlerle bağlıyor.

***

En acı tarafı şu: Bu sözde adamlara sadece eğitimsiz kadınlar değil; şehirli, güçlü, kendi ayakları üzerinde duran kadınlar da kapılıyor. Çünkü mesele diploma değil, duygusal kodlar. Kadın kalbinin bir köşesinde hâlâ o küçük kız çocuğunu taşıyor: “Beni koruyacak biri olsun.” Oysa o kız çoktan büyüdü. Artık kendini koruyabilir.

Kadın, erkeğin koruyacağı aciz bir varlık gibi metalaştırılıyor. Erkek ise büyürken “kadın senin namusundur, boşanmak utançtır” diye yetiştiriliyor. Ayrılık, erkekliğin ayaklar altına alınması sayılıyor. Bu zihniyet mafya dizilerinde kutsanıyor ve normalleştiriliyor.

***

Gerçekte hiçbir kadın durduk yere yuvasını yıkmaz. Zaten o adamdaki caniliği bildiği, hissettiği için gitmek ister. Ve sonunda korktuğu olur.

Bu satırlar yazılırken bile yeni bir bildirim düşüyor: Ayşenur Bölükbaşı. Boşanmak istiyordu. Kocası, küçük çocuğunun gözleri önünde onu öldürdü. Çocuk annesini korumaya çalıştı; elinde bir kürek vardı. Bu artık bireysel bir olay değil, toplumsal bir cinnet. Her gün aynı haber, aynı cümleyle karşılaşıyoruz: “Boşanmak istediği eşi tarafından öldürüldü.”

***

O “sahip çıkan” adam, en sonunda “ya benimsin ya kara toprağın” diyor. Burada konuşan sevgi değil, mülkiyet. Biz hâlâ buna “kadın cinayetleri” diyoruz. Oysa bu cinayetlerin adı çoktan kondu: Öğretilmiş erkeklik.

Kadınlar aşkı değil, güvende olmayı arıyor. Ama o güvenin bedelinin zincir olduğunu çoğu zaman fark etmiyor. Artık dizilerde ağlamıyorum; çünkü her kurşunda biraz da biz ölüyoruz.

Ve bir gün bir kadın aynaya bakıp şunu söyleyecek: “Beni koruyacak değil, beni anlayacak birini istiyorum.” İşte o gün erkeklik yeniden tanımlanacak ve aşk gerçekten başlayacak.