Uygarlık ilerledikçe, çağdaş bir yere vardıkça, teknoloji ilerledikçe insana yakışan, insanca kabul ettiğimiz duyguları kaybediyoruz. İletişimi, samimiyeti ve empatiyi kaybediyoruz. Hepsi bir kenarda dursun, ama sağlık her şey değil mi? Geçtiğimiz günlerde Manisa’nın Turgutlu ilçesinde, otizm tanılı bir öğrenciyi kasten merdivenlerden iterek, yaralanmasına sebep olan sözde eğitimci tanılı bir müdürün haberini aldık.  İnsanların bulundukları mevkileriyle, etiketleriyle değil de, onlara insanca tanıklık ederek, onları anlayarak, empati kurarak yanlarında olunması gerektiğini düşünüyorum.

***

Size ‘’normal’’ i düşünmeniz için 1 dk. veriyorum. Lütfen bir düşünün, normal nedir? Çoğunluğun alıştığı şey değil mi normal dediğimiz? Herkesin birbirinin aynısı, en iyisi olmaya üstün çaba gösterdiği günümüzde, farklı görünen, çoğunluğa göre ‘’normal’’ olmuyor.  Parklara, sahillere, tatillere gittiğimizde çok kısa bir an durup etrafa öylesine baktığımızda bile, birbirinin aynısı giyinmiş, aynı makyajı yapmış tep tip gençler görüyoruz. Ama farklı konuşan, farklı yürüyen, farklı davranan, farklı düşünen birilerini görünce dikkatle incelemekten asla geri durmuyoruz. Evet, tıbbi tanısı olan, diğerlerinden farklı gelişim gösteren her bir birey sizin deyiminizle –normal görünmüyor olabilir; ama aslında onların da normali bu. Bizim hayatta unuttuğumuz, toplumun bize unutturduğu birçok şeyi bize hatırlatan da onlar. Sizler kime göre, neye göre normalsiniz peki?

***

Hepimiz ormandaki ağaçlarız. Birimiz yanarsa, diğeri de yanar. Haberi ilk okuduğumuzda hepimizin ciğeri yandı tabi; belki sonra müdür tutuklanınca o alev söndü. Merdivenlerden itilen o çocuk bugün şans eseri yaşıyor. Ona bunu yapan müdürü, benim ‘’anne’’ olarak affedebilmem mümkün değil. Okulun önünde toplanıp, basın açıklaması yapacak kadar yürekli görünen vicdansızları ‘’insan’’ olarak affedebilmem mümkün değil. Söylenecek çok şey var da, hep dediğim gibi ‘’eğitim’’ önce evde başlar. Çocuklarımıza ‘’farklılıklara saygıyı, insanca sevmeyi, kucak açmayı, merhameti, değerleri ve erdemleri’’ zamanında biz öğretmezsek, onlar işte başımıza böyle müdür olurlar. Birbirinden hiçbir farkı olmayan böyle idarecilerle dolu okullar. Sıra kendine gelene kadar, kendinden olmayana saygı duymayan, farkında olmayanlarla dolu eğitim yuvaları.

***

Birkaç ezber bilinen örnekle yazımı sonlandırmak istiyorum: Mesela sessiz bir şekilde sırasında oturan bir kız öğrenci düşünün, ne kadar hanım efendi ve uslu değil mi? Ama nörogelişimsel bozukluğu olan bir kız çocuğu için durum böyle görünmüyor, onda sosyal gelişim bozukluğu var. Tipik gelişim gösteren bir erkek öğrenci dersi anlayamadığında, o konu mutlaka çok zordur ya da öğretmen iyi anlatamamıştır. Ama farklı gelişim gösteren bir çok çocuk için bu sadece öğrenim geriliğidir. Tanılar, ne yazık ki yalnızlaştırıyor. Sevgiyle kalın.

ebrukurtul@gmail.com