Hayatımızın sıradan bir parçası haline gelen sosyal medya, geleneksel kimliklerin dönüştürüldüğü ya da değişime uğradıkları önemli bir mecra haline gelmiştir. Kültürel bir kimlik olan ‘’annelik kimliği’’ bu dönüşümden nasiplenmiştir. Annelik kimliği, sosyal medya aracılığıyla git gide değişmekte ve geleneksel  anne-çocuk ilişkisi farklı boyutlarda karşımıza çıkmaktadır. Evlerde renkli televizyonların bile olmadığı döneme ucundan denk gelen bir anne olarak görüyorum ki, şimdilerde daha geniş ekranlara, daha çok internet erişimine sahibiz.

***

İnsanların birbirine ulaşmasını  kolaylaştıran bir çok sosyal medya uygulaması hayatımıza girerken; ellerden düşmeyen akıllı telefonlar ile birlikte ekran bağımlılığı artmıştır. Çuvaldızı kendime batıracak olursam, sosyal medya için, kontrolün kolay kaybedilebildiği bir alan olduğunu söyleyebilirim. Anneler çocuklarını büyütürken, zaman zaman onlardan uzak kalıp sosyal medyada ‘’annelik kimlikleri’’ni taze tutmaya çalışabiliyorlar. Bebeklerinin her halini, onlara aldıkları her ürünü, gittikleri her yeri etiketleyen hesaplar olan ‘’Instamom’’ kullanıcıları bu şekilde yaygın hale gelmedi mi? Bu şekilde ticari hesaplara dönüşenler de var. Sosyal medyayı tanımak, etkin kullanırken de esiri olmamak gerçekten marifet olup çıktı.

***

Bu arada, çocuğumun bebeklik döneminde, onu ekransız büyütmeye çalışırken zorlandığımı hatırlamıyorum. Evde ekran açılmadığı uzun bir sürecimiz olmuştu ki aile büyüklerimiz de bu konuda en büyük destekçimizdi.  Sınırlı ekran süresi vererek çizgi film açtığımız günlerde, sanırım oğlum 3 buçuk yaşındaydı. Bu bağlamda ekransız çocuk büyütmeye çalışırken, en zor kısım kendi ekran alışkanlığımız diye düşünüyorum. Bunu anneliğimin başında kolaylıkla yapabilmişken; şimdilerde zorlandığımı itiraf edebilirim. Oğlum büyüyor ve kendi alanındaki sınırları kendisi belirlemek istiyor; ben ise aynı anda birden fazla çiçeğe hakkıyla bakamıyorum. Buna bir başka köşede, ayrıca değineceğim.

***

Önce kendime, sonra sizlere sormak istediğim birkaç soru var: Çocuklarımızla oyun oynarken gelen bir bildirim sesinde oyuna devam edebiliyor muyuz? Önemsiz olduğunu bildiğimiz bir gelen arama sesiyle, oyunu bırakıp çocuğumuzdan o an uzaklaşıyor muyuz? Oyun esnasında ya da belki çocuğumuza kitap okurken, telefonu bizden uzakta tutabiliyor muyuz? Açıkçası sosyal medyanın anneliğimi ne düzeyde etkilediğini kendime sık sık soruyorum. Bu dengeyi kurmanın önemine inanıyor ve en zor kısmının kendi ekran alışkanlıklarım olduğunu fark ediyorum.  Farkında olmanın verdiği etki, sanırım çocuğumdan çok kendimde gözlemlediğim bir arınma.  Malum uzun bir yaz tatili ve sınır koymazsak giderek  artan ekran, azalan iletişimin kaçınılmaz sonu olacak. Sevgiyle.

ebrukurtul87@gmail.com